Bulutların Hüznü

Geçmişin derin sularına bıraktım kendimi. Kör karanlıklarda yanıp sönen inciler, bakışlarıma hükmettikçe anladım ki; aradıklarım onlarDokundum, dokundukça yüreğime akabilenleri bir bir topladım. Bir baktım avucumdakilerin kimileri kapkara, kimileri de bembeyazSavurdum kitabıma, her biri bir sayfaya süzüldü usulca; hüzün oldu, tebessüm oldu, ben olduBu sabah bir başka yorgunum sanki Gece boyu, ben uykunun kıvrımlarına tutunmaya çalıştıkça zapt edemediğim zihnim de ordan oraya savrulup durdu. Çaresiz, onun peşi sıra düşüncelerimin ve duygularımın gelgitlerinde mecalsiz çırpındım durdum. Azıcık uykunun kucağına sokulabildiğim anlarda da; kendimi ya zirvelerde, ya diplerde bulduğum rüyalarımda yoruldum. Yaşama dair, rüyalarıma dair, kendime dair bitmez tükenmez sorgularım var gecelerimde