Behiye ile Talat

Doğumdan ölüme acısı tatlısıyla iki insanın hikâyesi bu…Bir masal gibi anlatan annemdi, dinleyen babamdı.Biz de arada deredeydik.Canlı anlatımın, ruh ve söz dizininin büyüsünden; kuru bir yazı dili çıkarmak zordu. Annemin masalları herkesi kuşatır, yalınlığıyla vururdu.Kimi kez şımartır, prenses yapar; kimi kez maskesini çıkarır, kötülerdi.Sıradan yaşamın yürek çırpıntıları gelir, çaresiz ölüme dayanırdı. Masalların tadı kaçar, gerçekler hikâyelere dönüşürdü.Hikâyeler böylece hiç bitmez, bir başka hikâyeye eklenirdi.