İki Aşık İki Düşman

Klasik müzigin içimde uyandirdigi hisleri anlatmakla sayamam. Gözlerimi kapattigimda keman, viyola, çello, kontrbas ve klavsenin her birinin ahengini, vurgusunu, içinde barindirdigi aski, mutlulugu hüznü, nefreti, aciyi ayni anda yasamanin muazzam bir sey oldugunu söylemisimdir hep. Gece yarisi kimsenin olmadigi bir yerde çirilçiplak denizin kiyisina uzanip gökyüzünün sonsuzlugunu seyretmek gibi… Ellerimi kumlarin içine sokup saklanmak Korkulardan, asktan,hatalardan. En büyük hatalardan. Dalgalarin hafifçe tüm bedenimi oksamasi Içine pismanliklarimi sigdirdigim gözyaslarimin bile milyonlarca sonsuz damlanin arasinda kaybolusunu görmek Aslinda dünya için ne kadar da degersizmis yasadiklarim. Gece o kadar sessiz, sakin ve huzur vericiydi ki.Aldandim Birden sert rüzgârlar esti üzerimde. Simsekler çakti. Gökyüzü denizlerle anlasti. Dalgalar tüm sicakligiyla üzerimi örtmek yerine bana düsman oldu. Denizler buz kesti. Önce hafifçe titredim, direndim soguga. Hâlâ güvenim tamdi okyanuslara. Ne de olsa onlar sonsuzdu. Bana ihtiyaçlari yoktu. Hem beni seviyorlardi. Yüzümde olusan ufak tebessüm ne yazik ki çok geçmeden kayboluverdi. Sert dalgalar kiyidaki kumlari da arasina katip vücudumu tirmalamaya basladi. Kuma gömdügüm ellerim de ani bir sekilde yüzeye firladi. Çok korkmustum. Güvendigim her seyi teker teker kaybediyordum. Savasacak gücüm kalmadigini anladim ve kendimi dev dalgalara teslim ettim