İmgenin Günlüğü

Dönüşüm, gündoğumu ve günbatımı noktalarındandır;İki noktanın bir izdüşüm olmadığı,Ayın batmadığı daha ve güneşin doğmadığı.Toprağın havayla, bedenin ruhla, yerin gökleİlk anlamın sonda yaratmadığı daha gizini.O en uzun o en kısa anında mesafelerin.Doğmaya başlarım gündoğumunda ve günbatımında.Ayın ve güneşin doğmamış ve batmamış ışığındanO en kısa ve o en uzun anından.Bir elimde güneş bir elimde ayla.Şafak benim doğduğum noktasıdır anlamın.Orada dönüşürüm anlamıma.Ve anlamım dönüştürür gündoğumu ve günbatımı noktalarınıİlk ve son anlamın bir izdüşüm olduğu,Doğuşumun tanıklığına.Anlamımın izlerimi sürmek olduğuGündoğumu ve günbatımı noktalarında.Ellerimi uzatırım göğsüme, aldığım beyazlaÇatlatırım dokunduğum taşlarınÖlü bedenini.Rüzgarın dudağıma değdiği andırTarihin Merkezinin ilk ve son anı.Tufanıdır bundan sonra ilk yağan yağmurGemide olmayanın.Ölümü yaratırım,Güneşin batmadığı daha ve ayın doğmadığı,O en uzun ve o en kısa anında mesafelerinGeceyi gündüze, gündüzü geceye yazarım.Ölüm, dönüşüdür, ruhun havaya, bedenin toprağa,Suyun yeryüzüne, ateşin taşa.Ve elimde üç taş kalır tufandanBiri Adem, biri HavvaBiri taşı yaran ışıktan.