Sevdalı Düşler

Yürek devleti akil adli vezirini devre disi birakmisti ve inisiyatifi tümden gönlüm almisti artik. Gözlerimi alamiyordum Sevdanin gözlerinden. Adeta bu isiltili dünyada kaybolacagim endisesine kapiliyordum. Sevdanin gözlerinde eridigim benligimin benden gittigini ve ayaklarimin yerden kesildigini hissediyordum. Sevdanin gözlerinde bilinmez dünyalarin labirentlerine dogru bir yolculuga çikiyordum. Kendimi bu bakislarin karsisinda aciz ve yalniz hissediyordum. Ask kusurlari bertaraf etmis ve ben gibi fanilerin nezdinde Sevdalar adeta yücelmisti. Sevdanin nazarinda kapildigim bu duygularimdan kendim olarak kalabilmek dünyanin en zor savasini vermek gibiydi. Dünyanin en zor savasiydi; çünkü müttefik de düsman da bendim. Saatler saniye olup öylece akiyordu sanki o karsimdayken. Su gibi akip gidiyordu vakitler.Yüzüme baharin rengi vurdu sanki o anda. Etrafimda kelebekler uçuyordu sanki. Yasamak ölmekten daha çok cesaret ister. Ben o yasama cesaretini Sevdayi sevmekle buldum. Onu yasamimla es deger tuttum. Yasamayi sevmeye basladim onun için. Çünkü yasamimin içinde Sevda var artik. Hayat nefesimi kesen anlardan ibarettir. Nefesimi kesen anlarimi Sevda ile yasamak istedim. Demir atmak istedim yüregine, gönlümün limanina çekmeye çalistim. Havada rüzgar olsam essem gönlüne. Denizde dalga olsam, yelkenlerimi açip gelsem. Marti olup arkandan seslensem. Sinirlarini açsa bana bir kez. Bazen sinirlarini zorladim ama, sinirlari beni kendi sinirlarimin içinde yasamaya mahkum etmeye basladi. Içimdeki korku, Sevdayi kaybetme korkusu sinirlari zorluyordu. Kalbim yerinden çikacak gibi atiyordu. Korku girdabinin içine girdim sanki. Biraz zaman geçtikten sonra bir mesaj geldi. Kimsiniz? yaziyordu.