Virgül

Kafamda bir sürü sey var, bir seyler ariyorum. Ellerim cebimde, Mannheim kazan, ben kepçe dolasiyorum. Karsilarda bir su deposu gözüküyor, ona dogru yürüsem, sonra saga dönüp istasyona giderim. Etrafimda vitrinler var, hayatim boyunca çok ender girdigim dükkanlarin vitrinleri onlar. Hayatim boyunca dediysem, söyle özetlemeliyim: yasim altmis sekiz, 1966dan bu yana Mannheimda yasiyorum.Tramvaylarin hizlarini düsürerek geçtigi caddelerdeki sinemalar ve lokantalara bakinca bir zamanlar birkaç kadinla onlarin içine girdigimi hatirliyorum. Telefon etmeliyim. 3310 model telefonumla eski bir arkadasimi, Hüseyini ariyorum. Ona Nasilsin arkadasim? Ben Ayhan, dedikten uzun bir süre sonra cevap geliyor: Vay ne haber Ayhan Aga? Kaç ay oldu be? (Arkadasim Kesanli.) Izmirden Hamburga uçmustum. Orada çocuklarimi gördüm, torunumu sevdim. Mannheima geldim, simdi de seni görmek istiyorum. Bu arada Frankfurtta kitap fuari var. Bir tasla iki kus vurma olayi var. Sahi, ne oldu senin kitap isin? diyor. Benimle kitap fuarina gelip gelemeyecegini soruyorum, Fuara gelemem ama seni oraya götürebilirim. Frankfurt Istasyonunun civarlarinda, o zaman Cuma günü seni tekrar ararim, diyor. Karsilikli iyi niyet duygularimizi belirten cümlelerden sonra telefonu kapatiyoruz.