Yıllardan Zarafet Mevsimlerden Aşk

1919 yilindan günümüze, nesilden nesile yasanmis bir hikaye…Degmeliydi, dedi içinden. Insan sevdi mi kaz ayaklarina kadar degmeliydi. Gözünden akan yaslar hem sicak hem soguk olmaliydi. Ikisini de tatmaliydi. Sicagi da sogugu da Sevinci de hüznü de Hiç aglamasa olur muydu? Insanin dogasi, karsisinda durmaz miydi? Insan sevdi mi ellerine kadar degmeliydi. Ona hamur açmaliydi. Bir kabin içerisine attigi sevgisini gözyaslariyla ve gülücükleriyle yogurmaliydi. Üzerine biraz tutku, biraz sabir, biraz nezaket ve biraz da anlayis ilave etmeliydi. Tam kivam almasi için en son saygi katmaliydi. Son dokunus olarak eglenceyi de üzerine serpmeyi ihmal etmemeliydi. Pismesi aylari, hatta yillari alabilirdi. Hepsinin ötesinde kadin kadin, erkek erkek olmaliydi. Egolarini birakmaliydi. Insan sevdi mi keske dememeliydi. Geceler gündüz, kislar yaz olmaliydi. Insan sevdi mi bayram olmaliydi. Sabah uyandiginda sevgiyi de basucunda bulmaliydi. Sarki söylemeli, dans etmeliydi. Yürüyüsü bile degismeli, sebepsiz yere tebessüm etmeliydi. Insan sevdi mi yillari zarafet içinde geçirmeli, mevsimleri askla yasamaliydi.