Deniz Mavisi Bir Adam

Her dalgada bir hatıra vardı, her hatırada babam… O, yıllarını denizin tuzuna emanet etmişti. Ellerinde emek, sesinde rüzgâr, suskunluğunda iyot kokusu vardı. Denizle konuşurdu babam. Kimse duymasa da dalgalar onu anlardı. Terasında sarmaşıklar büyürdü. Zaman, duvarlara sarılır gibi sarılırdı ona. Saçı sakalı yıldız düşmüş gibi ağarmıştı; ama gözleri hâlâ maviydi. Derin, sakin, güvenli… Evlatlarını beş yapraklı yoncaya benzetirdi. Her birimize sevgisini başka bir ilmekle ördü. Bizi büyütürken kendini eksilttiğini hiç söylemedi. Şimdi… Seksenini aşmış bir adam, sarmaşıkların gölgesinde oturuyor. Elinde bir kalem, kalbinde koca bir deniz. Yazdığı her satır bir anıyı değil, bir ömrü anlatıyor. Bir balıkçı düğümünü çözer gibi geçmişi çözüyor satır satır. Bu kitap, bir babanın geride bıraktığı miras. Altın değil, ev değil… Vicdan. Emek. Sevgi. Kızının kaleminden, bir babanın deniz kokulu dünyasına açılan bu kapı; hem bir veda hem geç kalmış bir teşekkür. Çünkü bazı babalar hayattayken konuşulmaz, yazıyla sevilir. Ve bazı sevgiler… Dalga gibi geçer sanılır; ama deniz gibi sonsuzdur.