Dönüş

…Anayim ben. Yüregim baska yaniyor. Beni baskasi aglatamaz, onun için susuyorum. Hem bu hayat bize kâfidir, ötesi olmus olmamis umurumda degil.…Bileydim rahmimin rahlesine vaktin çoktan yazilmis, sizi dogurur muydum? Oraya gelmisim. Nefsimin ve inkârimin zindanindayim. Cezama razi degilim. Olamam. Biz günahkâr degildik ki Babanla öyle sevdik birbirimizi ve öyle davet ettik sizi dünyaya. Ne ben onun kaburgasinin derdindeydim, ne baban benim. Her ana bilir bunu. Her ana filizlenir böyle. Bu davetin bir büyüsü var bize kasteden.…Hayat devam ediyor. Çok duydum bu cümleyi kardesinden sonra, yoruldum. Gelen giden hep bunu söyler durur. Gögüslerine dolanmis dilleri. Bilmezler ki dil, o kafesin agrisidir. Kardesinin eti çürüyor. Hissedebildigin, gözlerinle gördügün o toprak, ayaklarinin dibinde yatiyor. Bunu duyamiyor. Duysa gelmez miydi, söyle? Gelirdi degil mi kardesin? Gelirdi kizim, ceylan bakislim.