Fırıncı Babanın Laneti

Morlak bir insan değildi. O, karanlığın içinden doğmuş bir gölgeydi. Bedeni tam seçilemezdi… Baktıkça şekli değişir, göz ucuyla görüldüğünde daha belirginleşirdi. Yüzü yoktu… Ama baktığını hissederdin; Gözlerinin olması gereken yerde iki derin boşluk vardı ve o boşluklardan insanın içine işleyen soğuk bir ürperti yayılırdı. O kapı çalmazdı aslında, insanın vicdanına vururdu. En çok da geceleri gelirdi. Sessizlik çöktüğünde, herkes uyuduğunu sandığında… O, pişmanlıkların arasından sızar, korkularla beslenirdi.