Kadavradan Nakil Çığlık

Şizofren siyahı rengi kıvamında intihar kokan bu sonbahar akşamında ruhsuz pezevenklerin zıbardığı bir mezarlık gibiydi ruhum. Bu akşam hiç okuru olmayan bir şair kadar mutsuz ve inananı olmayan zavallı bir tanrı kadar yalnızdım. Dünya bir ceset torbası gibi geliyordu bana ve damarlarımdan nehir nehir damızlık karanlık akıyordu. Beynimdeki; barkodunu psikiyatristlerin bile okuyamadığı dengesiz kasırgalar yüzünden edindiğim sıkı sıkı açıp kapama tikim yüzünden, koyu idrar rengindeki gözlerim körük alevinde dağlanmış gibi yanıyordu. Güneşin kezzap ışığı ve gecenin zifiri boktan karanlığıyla damarlarıma yayılan sapık ve ensest bir tecavüz gibi algılıyordum yaşamayı. Adımı bile unutacak kadar delilik rayına geçtiğimde; tiklerim, takıntılarım ve intihar duygularım coşuyor, kendi etimden bir parça yeme girişimine bulunacak kadar manyaklaşabiliyordum. Ruhuma bisturi kesiği acısı veren ve dudaklarının zulasında zehirli hançer taşıyan bu iğrenç, bu aptal, bu aşşağılık beyinli insan neslini hiiç sevmiyor ve onlardan nefret ediyordum ulan! Obur puştların, damızlık orospuların ele geçirdiği dünya denen bu şafaksız uçurumu, bu lağım okyanusunu ve bu dev musalla taşını da asla sevmiyordum ulaaan!