Kehribar Saçlım

Yitirilecek hiçbir şeyim kalmadığında başladım yazmaya. Kalabalıklarda yalnız olduğumu anladığımda, kendimi tanımaya başladığımda döküldü ilk satırlar bakir kâğıda. Çelmedi aklımı; günün zalim tıkırtıları, bedenimin acıları, hep baskın kıldı siyah mürekkebin şövalyesini ve yazdıkça çoğaldım. Her cümlede arttı şaşkınlığım tanıdıkça bu bedendeki gizli kimlikleri ve değiştim elim sayfalara dokundukça. Düşüncelerim farklı kimliklerle geldikleri ormanın yapraklarında sarılıyor, kavga edip sevişiyorlar, küsüp barışıyorlar özgürce yaşamı tattıkça. Ve sayfaların sonuna hep aynı cümle düşüyor, yazmaktır çaresi ölümün her gün çoğalarak.